Lopen we doen het allemaal en denken er niet eens meer over na. Schoenen nemen daar een prominente rol in aan. Vanaf het moment dat we kunnen lopen krijgen we schoenen aan en kunnen we erop lopen zonder het te hoeven leren. Je maakt jezelf er niet eens druk om ze zijn immers goed voor de voeten toch?
Guess again.... your wrong!
In een studie gedaan aan de University of the Witwatersrand in Johannesburg werden 180 personen uit drie verschillendeculturen onderzocht. Ze werden onderling vergeleken maar ook met een 2000 jaar oud skelet met toch wel wat vreemde uitkomsten. De conclusie was als volgt, "The pathological lesions found in the metatarsals of the three recent human groups generally appeared to be more severe than those found in the pre-pastoral group" wat er dus op duidt dat men vroeger gezondere voeten hadden dan de mens van heden ten dage[1].
Dit gezegd hebbende komen we uit op het hardlopen. Dit is immders een blog met informatie over sport en meer. Omdat het lopen an sich op schoenen al problemen op leverd wat zou dit dan met ons lichaam doen als we rennen. Wanneer er vele malen meer inpacked op verschillende gewrichten aanwezig is als met het lopen.
Een grote hoeveelheid hardloop schoenen zijn ontwikkeld om ervoor te zorgen dat er maximale deping aan de enkel en knie word overgebracht toch wijst recent onderzoek dit af. Laten we eerst eens beginnen met het opsommen van de problemen die schoenen
over het algemeen geven.
1. Een schoen neemt alle propioceptieve informatie die een voet kan opnemen weg waardoor het handhaven van een correct postuur en beweging moeilijk word. In plaats daarvan kunnen er verkeerde aanpassingen gedaan worden die op basis van de schoenen worden uitgevoerd maar waar men bloot voets voor gestraft zou worden. Dit leidt tot het verzwakken van de plantair flexoren en geeft een verhoogde kans op instabiliteit in zowel in als eversie richting [2,3].
2. Een schoen heeft vaak een verhoogde zool. Die verhoogde zool zorgt ervoor dat de normale gang beperkt word en daardoor een abnormaal 'door schoenen gedwongen' bewegingsverloop plaatsvind.
Het overgrote probleem met het hardlopen zit hem waarschijnlijk in de heel strike(hak van de voet eerst op de grond). Athleten die blootvoetsrennen blijken de voet minder te dorsaalflecteren en landen wat meer op de voorvoet. Wat verschillende voordelen bied, zoals leg stifness[4,5]. Dit is positief omdat het betekend dat de spieren en niet de gewrichten de klappen opvangen.
Zoals ik al eerder aanhaalde word er van een hardloop schoen verwacht dat hij enige demping en stabiliteit leverd. Dit bleek in vele gevallen niet zo te zijn. In een studie die ik recent tegen kwam in The journal of injury, function and rehabilitation werden hardloopschoenen vergeleken met blootvoets lopen. Daarbij werd er vooral gelet op de bewegingen van de gewrichten in de onderste extremiteiten (Heup, Knie, enkel). De conclusie zal jullie ondertussen niet verbazen. Lopen op hardloop schoenen zorgt voor meer stress op de gewrichten. Om maar eens wat getallen te noemen;
"An average 54% increase in the hip internal rotation torque, a 36% increase in knee flexion torque, and a 38% increase in knee varus torque were measured when running in running shoes compared with barefoot".[6]
Geen twijfel over mogelijk dus! Alweer een punt voor het lopen zonder hardloop schoenen. Blootvoets lopen zou bijna een must moeten zijn voor iedereen die gezond om wil gaan met zijn gewrichten.
Ik wil nu niet zeggen dat iedereen gelijk zonder schoenen moet gaan lopen want dat is zeker niet mijn bedoeling. Voorzichtigheid is dan ook geboden. We zijn gewend om op schoenen te lopen, doen het al heel ons leven. Het blootvoets hardlopen moet dan opgebouwd worden. Daarnaast heb je heden ten dagen ook voldoende minimalistische schoenen die een goede overgang beter kunnen laten verlopen zoals bijvoorbeeld de vibram.
- Jeffrey
Bronnen:
1. Zipfel B, Berger LR. Shod versus unshod: The emergence of forefoot pathology in modern humans? The Foot Volume 17, Issue 4, December 2007, Pages 205-213
2. Robbins S, Waked E, McClaran J. Proprioception and stability: foot position awareness as a function of age and footwear. Age Ageing. 1995 Jan;24(1):67-72.
3. Kurz MJ, Stergiou N. Does footwear affect ankle coordination strategies? J Am Podiatr Med Assoc. 2004 Jan-Feb;94(1):53-8.
4. De Wit B, De Clercq D, Aerts P. Biomechanical analysis of the stance phase during barefoot and shod running. J Biomech. 2000 Mar;33(3):269-78.
5. Bishop M, Fiolkowski P, Conrad B, Brunt D, Horodyski M. Athletic footwear, leg stiffness, and running kinematics. J Athl Train. 2006 Oct-Dec;41(4):387-92.
6. D. Casey Kerrigan, Jason R. Franz, Geoffrey S. Keenan, Jay Dicharry, Ugo Della Croce, Robert P. Wilder. The Effect of Running Shoes on Lower Extremity Joint Torques. 1934-1482(09)01367-7
zondag 31 januari 2010
dinsdag 26 januari 2010
Retropatalaire Chondropathie of Patellofemoraal Pijn Syndroom (In Dutch)
Omdat ik zelf last van deze vervelende blessure heb ben ik eens wat onderzoek gaan doen waar het volgende artiekeltje uit voorgekomen is. Wellicht dat een ander hier ook wat aan heeft.
Retropatalaire Chondropathie of Patellofemoraal Pijn Syndroom
Wat is het?
Is een klacht aan de knie waarbij er pijn rondom de knieschijf gevoeld word. Deze pijn word veelal verergerd door specifieke belasting van de knie zoals; fietsen tegen de wind in, trap lopen, op de hurken zitten of lang op een onstabiele ondergrond lopen.
Oorzaken:
Veel mensen denken dat de knieschijf alleen maar omhoog en omlaag beweegd dit is echter een misverstandDe knieschijf beweegt in een veelvoud van bewegingen en maakt zelfs kleine rotaties dit zorgt ervoor dat de knieschijf veel verschillende contact punten heeft met het bovenbeen(1). Als ergens in dit mechanisme een verstoring optreed krijg je te maken met mistracking van de knieschijf.
De Knieschijf ligt in een groeve van het bovenbeen. Als de knieschijf hier niet meer goed in 'spoort' geeft dit klachten omdat de bandstructuren aan de binnenzijde van de knieschijf opgerekt worden en door een drukverhoging aan de buitenzijde in het gewricht tussen knieschijf en het bovenbeen nog eens extra uitgerekt worden. De pijn zal dan waarschijnlijk onstaan door irritatie van het kapselbanden apparaat ik zeg waarschijnlijk omdat we er nog niet helemaal zeker van zijn, dat is wel te zien aan het veelvoudvan onderzoeken die gepubliceert zijn met allemaal andere verklaringing.
Enkele mogelijke theorieen:
Overuse:
Een van deze theorieen is de theorie van het overgebruik. Omdat het buigen van de knie de druk tussen de knieschijf en het bovenbeen vergroot levert dit bij teveel gebruik problemen op. Toch is dit niet de best gekozen term omdat ook inactieve mensen de klacht kunnen ontwikkelen(2). Overload lijkt me een betere.
Biomechanisch:
Ik heb geen enkel onderzoek kunnen vinden die direct aanleiding geeft voor het ontstaan van PFPS. Dit werd nog een keer onderstreept door deze twee onderzoeken (3,4). toch bestaan er wel hypothese over dus vandaar dat ik ze nog even aanhaal. Zo blijkt dat de stand van de voet (pes planes/pes caves) invloed kan hebben op de stand van het bovenbeen en het kuitbeen. Dit zou kunnen leiden tot mistracking van de patella.
Spieren:
De spieren kunnen ook invloed hebben op het ontstaan van PFPS. Dit kan vervolgens onderverdeeld worden in twee catogorieen. 1) spierzwakte en 2) spierstijfheid. Beide kunnen invloed uitoefenen op het kniegewricht en dus klachten veroorzaken in de trend van PFPS.
Therapie:
Nu we weten hoe het ontstaat en wat de mogelijke theorieen hoervoor zijn kunnen we aan de slag met het behandelen. Nu wil ik duidelijk stellen dat ik niemand aanraad om te 'thuis dokteren'. Wil je zekerheid moet je gewoon langs een specialist gaan.
Oefentherapie:
omdat de quadtriceps (bovenbeenspieren) grote invloed hebben op het verloop van de knieschijf word er vaak aangeraden om deze te vesterken. Vooral de vastus medialis (binneste kop) verdiend de aandacht omdat deze de enige stabilisator is van de knieschijf aan de binnenkant. Naast het versterken van de bovenbeen spieren kan ook het rekken van de heup, hamstrings, kuiten en illiotibiale band nog voordelen bieden bij de genezing van PFPS. Om precies te weten waar het probleem nu ligt is een goede screening nodig. Dus nogmaal ga aub niet thuisdokteren. Wil je dan toch blijven beweging zorg dan dat je oefeningen doet die de weinig tot geen impact hebben op de knie als in zwemmen, crosstrainer of het trainen van het bovenlichaam.
Relatieve rust:
Rust heeft bewezen te helpen bij PFPS dit hebben we al gezien onder het kopje overus(2,5). Toch ben ik (en dit is persoonlijk) geen fan van helemaal niet bewegen. Inmobilisatie geeft vaak andere problemen die het PFPS alleen maar kunnen verergeren. Enige beweging zie ik persoonlijk als een must.
NSAID's (Pijnstillers met onstekingsremmende werking):
Er is niet bewezen dat NSAID's opzichzelf een positief effect hebben op PFPS buiten het verlichten van de pijn. Daarnaast moet men goed afwegen of men het waard vind de neven effecten voor lief te nemen terwijl de werking van het medicijn voor de PFPS niet bewezen is. Een veel veiligere manier van onstekingsremmende middelen is ICE. ICE houd in dat men ijs neemt en dit vervolgens tegen de knie aanhoud of er mee om de pijnlijke plek masseerd. Het ijs dient ongeveer 10 tot 20 minuten tegen het been gehouden te worden om er effecten van te krijgen. Ook dit is niet bewezen maar wellicht waard om eens te proberen.
Taping:
Het tapen van de knieschijf in een bepaalde postitie kan ervoor zorgen dat er minder frictie optreedt. Studies hierover zijn niet helemaal duidelijk en wat verschillend in uitkomst(6,7). Binnen de fysiotherapie word er vaak gebruik gemaakt van McConnell taping(8). Ook hierover zijn de uitkomsten verschillend.
Schoeisel:
zeker voor hardlopers een belangrijk gegeven. Zorg ervoor dat je schoeisel voldoende steun bied voor de door u uit te voeren activiteit. Daarnaast moet u ervoor zorgen dat het schoeisel in een goede staat verkeerd. Na een flink aantal kilometers zijn de harloopschoenen echt op. DE demping is eruit en men zal op zoek moeten naar nieuwen.
Naast al deze bekende methode zijn er natuurlijk ook nog veel meer mogelijkheden zoals een brace, maar ookeen operatie kan overwogen worden. Dat laatste moet gezien worden als een laatste keus. Daarnaast bied een operatie ook geen zekerheid op het terugkeren van de klachten.
PFPS hoeft zeker niet het einde te zijn van een actief leven. Met de juiste training, opbouw en behandeling kan veel worden bewerkstelligd. Daarnaast (zeker bij het onstaan op jonge leeftijd) kan het spontaan herstellen van de knie zomaar voorkomen. Ga nu niet bij de pakken neer zitten maar steek de schouders eronder en zoek actied naar een oplossing.
Dit is iets langer uitgevallen dan dat ik het eigenlijk bedoeld had maar oke. Hopelijk heeft iemand er iets aan men kan altijd reageren op dit artiekeltje en als er vragen zijn zal ik tot mijn vermogen proberen ze te
beantwoorden.
- Jeffrey
Bronnen:
1. Koh TJ, Grabiner MD, De Swart RJ. In vivo tracking of the human patella. JBiomech 1992;25:637-43.
2. Milgrom C, Finestone A, Shlamkovitch N, Giladi M, Radin E. Anterior knee pain caused by overactivity: a long term prospective followup. Clin Orthop 1996;331:256-60.
3. Kannus P, Niittymaki S. Which factors predict outcome in the nonoperative treatment of patellofemoral pain syndrome? A prospective follow-up study. Med Sci Sports Exerc 1994;26:289-96.
4. Natri A, Kannus P, Jarvinen M. Which factors predict the long-term outcome in chronic patellofemoral pain syndrome? A 7-yr prospective follow-up study. Med Sci Sports Exerc 1998;30:1572-7.
5. Finestone A, Radin EL, Lev B, Shlamkovitch N, Wiener M, Milgrom C. Treatment of overuse patellofemoral pain. Prospective randomized controlled clinical trial in a military setting. Clin Orthop 1993;(293):208-10.
6. Bockrath K, Wooden C, Worrell T, Ingersoll CD, Farr J. Effects of patella taping on patella position and perceived pain. Med Sci Sports Exerc 1993;25:989-92.
7. Powers CM, Landel R, Sosnick T, Kirby J, Mengel K, Cheney A, et al. The effects of patellar taping on stride characteristics and joint motion in subjects with patellofemoral pain. J Orthop Sports Phys Ther 1997;26:286-91
8. McConnell JS. The management of chondromalacia patellae: a long-term solution. Aust J Physiotherapy 1986;32:215-23.
Retropatalaire Chondropathie of Patellofemoraal Pijn Syndroom
Wat is het?
Is een klacht aan de knie waarbij er pijn rondom de knieschijf gevoeld word. Deze pijn word veelal verergerd door specifieke belasting van de knie zoals; fietsen tegen de wind in, trap lopen, op de hurken zitten of lang op een onstabiele ondergrond lopen.
Oorzaken:
Veel mensen denken dat de knieschijf alleen maar omhoog en omlaag beweegd dit is echter een misverstandDe knieschijf beweegt in een veelvoud van bewegingen en maakt zelfs kleine rotaties dit zorgt ervoor dat de knieschijf veel verschillende contact punten heeft met het bovenbeen(1). Als ergens in dit mechanisme een verstoring optreed krijg je te maken met mistracking van de knieschijf.
De Knieschijf ligt in een groeve van het bovenbeen. Als de knieschijf hier niet meer goed in 'spoort' geeft dit klachten omdat de bandstructuren aan de binnenzijde van de knieschijf opgerekt worden en door een drukverhoging aan de buitenzijde in het gewricht tussen knieschijf en het bovenbeen nog eens extra uitgerekt worden. De pijn zal dan waarschijnlijk onstaan door irritatie van het kapselbanden apparaat ik zeg waarschijnlijk omdat we er nog niet helemaal zeker van zijn, dat is wel te zien aan het veelvoudvan onderzoeken die gepubliceert zijn met allemaal andere verklaringing.
Enkele mogelijke theorieen:
Overuse:
Een van deze theorieen is de theorie van het overgebruik. Omdat het buigen van de knie de druk tussen de knieschijf en het bovenbeen vergroot levert dit bij teveel gebruik problemen op. Toch is dit niet de best gekozen term omdat ook inactieve mensen de klacht kunnen ontwikkelen(2). Overload lijkt me een betere.
Biomechanisch:
Ik heb geen enkel onderzoek kunnen vinden die direct aanleiding geeft voor het ontstaan van PFPS. Dit werd nog een keer onderstreept door deze twee onderzoeken (3,4). toch bestaan er wel hypothese over dus vandaar dat ik ze nog even aanhaal. Zo blijkt dat de stand van de voet (pes planes/pes caves) invloed kan hebben op de stand van het bovenbeen en het kuitbeen. Dit zou kunnen leiden tot mistracking van de patella.
Spieren:
De spieren kunnen ook invloed hebben op het ontstaan van PFPS. Dit kan vervolgens onderverdeeld worden in twee catogorieen. 1) spierzwakte en 2) spierstijfheid. Beide kunnen invloed uitoefenen op het kniegewricht en dus klachten veroorzaken in de trend van PFPS.
Therapie:
Nu we weten hoe het ontstaat en wat de mogelijke theorieen hoervoor zijn kunnen we aan de slag met het behandelen. Nu wil ik duidelijk stellen dat ik niemand aanraad om te 'thuis dokteren'. Wil je zekerheid moet je gewoon langs een specialist gaan.
Oefentherapie:
omdat de quadtriceps (bovenbeenspieren) grote invloed hebben op het verloop van de knieschijf word er vaak aangeraden om deze te vesterken. Vooral de vastus medialis (binneste kop) verdiend de aandacht omdat deze de enige stabilisator is van de knieschijf aan de binnenkant. Naast het versterken van de bovenbeen spieren kan ook het rekken van de heup, hamstrings, kuiten en illiotibiale band nog voordelen bieden bij de genezing van PFPS. Om precies te weten waar het probleem nu ligt is een goede screening nodig. Dus nogmaal ga aub niet thuisdokteren. Wil je dan toch blijven beweging zorg dan dat je oefeningen doet die de weinig tot geen impact hebben op de knie als in zwemmen, crosstrainer of het trainen van het bovenlichaam.
Relatieve rust:
Rust heeft bewezen te helpen bij PFPS dit hebben we al gezien onder het kopje overus(2,5). Toch ben ik (en dit is persoonlijk) geen fan van helemaal niet bewegen. Inmobilisatie geeft vaak andere problemen die het PFPS alleen maar kunnen verergeren. Enige beweging zie ik persoonlijk als een must.
NSAID's (Pijnstillers met onstekingsremmende werking):
Er is niet bewezen dat NSAID's opzichzelf een positief effect hebben op PFPS buiten het verlichten van de pijn. Daarnaast moet men goed afwegen of men het waard vind de neven effecten voor lief te nemen terwijl de werking van het medicijn voor de PFPS niet bewezen is. Een veel veiligere manier van onstekingsremmende middelen is ICE. ICE houd in dat men ijs neemt en dit vervolgens tegen de knie aanhoud of er mee om de pijnlijke plek masseerd. Het ijs dient ongeveer 10 tot 20 minuten tegen het been gehouden te worden om er effecten van te krijgen. Ook dit is niet bewezen maar wellicht waard om eens te proberen.
Taping:
Het tapen van de knieschijf in een bepaalde postitie kan ervoor zorgen dat er minder frictie optreedt. Studies hierover zijn niet helemaal duidelijk en wat verschillend in uitkomst(6,7). Binnen de fysiotherapie word er vaak gebruik gemaakt van McConnell taping(8). Ook hierover zijn de uitkomsten verschillend.
Schoeisel:
zeker voor hardlopers een belangrijk gegeven. Zorg ervoor dat je schoeisel voldoende steun bied voor de door u uit te voeren activiteit. Daarnaast moet u ervoor zorgen dat het schoeisel in een goede staat verkeerd. Na een flink aantal kilometers zijn de harloopschoenen echt op. DE demping is eruit en men zal op zoek moeten naar nieuwen.
Naast al deze bekende methode zijn er natuurlijk ook nog veel meer mogelijkheden zoals een brace, maar ookeen operatie kan overwogen worden. Dat laatste moet gezien worden als een laatste keus. Daarnaast bied een operatie ook geen zekerheid op het terugkeren van de klachten.
PFPS hoeft zeker niet het einde te zijn van een actief leven. Met de juiste training, opbouw en behandeling kan veel worden bewerkstelligd. Daarnaast (zeker bij het onstaan op jonge leeftijd) kan het spontaan herstellen van de knie zomaar voorkomen. Ga nu niet bij de pakken neer zitten maar steek de schouders eronder en zoek actied naar een oplossing.
Dit is iets langer uitgevallen dan dat ik het eigenlijk bedoeld had maar oke. Hopelijk heeft iemand er iets aan men kan altijd reageren op dit artiekeltje en als er vragen zijn zal ik tot mijn vermogen proberen ze te
beantwoorden.
- Jeffrey
Bronnen:
1. Koh TJ, Grabiner MD, De Swart RJ. In vivo tracking of the human patella. JBiomech 1992;25:637-43.
2. Milgrom C, Finestone A, Shlamkovitch N, Giladi M, Radin E. Anterior knee pain caused by overactivity: a long term prospective followup. Clin Orthop 1996;331:256-60.
3. Kannus P, Niittymaki S. Which factors predict outcome in the nonoperative treatment of patellofemoral pain syndrome? A prospective follow-up study. Med Sci Sports Exerc 1994;26:289-96.
4. Natri A, Kannus P, Jarvinen M. Which factors predict the long-term outcome in chronic patellofemoral pain syndrome? A 7-yr prospective follow-up study. Med Sci Sports Exerc 1998;30:1572-7.
5. Finestone A, Radin EL, Lev B, Shlamkovitch N, Wiener M, Milgrom C. Treatment of overuse patellofemoral pain. Prospective randomized controlled clinical trial in a military setting. Clin Orthop 1993;(293):208-10.
6. Bockrath K, Wooden C, Worrell T, Ingersoll CD, Farr J. Effects of patella taping on patella position and perceived pain. Med Sci Sports Exerc 1993;25:989-92.
7. Powers CM, Landel R, Sosnick T, Kirby J, Mengel K, Cheney A, et al. The effects of patellar taping on stride characteristics and joint motion in subjects with patellofemoral pain. J Orthop Sports Phys Ther 1997;26:286-91
8. McConnell JS. The management of chondromalacia patellae: a long-term solution. Aust J Physiotherapy 1986;32:215-23.
Abonneren op:
Posts (Atom)